Κενό ασφαλείας «απειλεί» τις ασύρματες συνδέσεις στο ίντερνετ σε όλο τον κόσμο

Εκτεθειμένες σε παραβιάσεις ασφαλείας φαίνεται πως είναι οι ασύρματες συνδέσεις των οικιακών και επαγγελματικών δικτύων Wi-Fi σε όλο τον κόσμο, εξαιτίας κενού ασφαλείας, που ονομάζεται Krack.

«Ενώ ήταν ασφαλής o κωδικός του Wi-Fi, ο τρόπος με τον οποίο γινόταν η κρυπτογράφηση μέσω Wi-Fi, δεν είναι πλέον γιατί κατάφεραν να σπάσουν την κρυπτογράφηση. Έχει λοιπόν αποκρυπτογραφηθεί ο αλγόριθμος του κωδικού του Wi-Fi κι έτσι μπορεί ο καθένας να συνδεθεί στα Wi-Fi με username και password που κυκλοφορούν στο ίντερνετ» υποστηρίζει στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος των Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ Νίκος Βασιλάκος.

«Για να μπορέσει κάποιος να προστατευτεί πρέπει να κάνει ενημέρωση ειδικά των android συσκευών και του υπολογιστή του μέσω internet και να βάλει το νέο λογισμικό που έχει βγει και προστατεύει. Δηλαδή πρέπει κανείς να "κατεβάσει" το νεότερο λογισμικό android, microsoft windows, mac και ios. Να αναβαθμίσει λοιπόν τις συσκευές στη νεότερη έκδοση. Σε δεύτερη φάση πρέπει να επικοινωνήσει με τον πάροχό του και να αναβαθμίσει και το firmware, δηλαδή το modem του».

Αν η σύνδεση μπει στο στόχαστρο χάκερ, τα πράγματα είναι δύσκολα καθώς είναι σε θέση να διαβάσουν αριθμούς πιστωτικών καρτών, κωδικούς για τράπεζες, passwords για web banking και διάφορα τέτοιου είδους ευαίσθητα δεδομένα.

«Είναι πολύ επικίνδυνο αν και το κομμάτι της τράπεζας έλεγχεται σε έναν βαθμό, γιατί έχουν τοποθετήσει ειδικά συστήματα ώστε να μην μπορεί να γίνεται ταυτόχρονη επικοινωνία, έχουν βάλει και pin έτσι ώστε το ρίσκο να μην είναι τόσο μεγάλο για τον τραπεζικό λογαριασμό όσο για τις πιστωτικές κάρτες» τονίζει ο κ. Βασιλάκος και συμβουλεύει τους χρήστες να μην χρησιμοποιούν «κλοπιμαία» λογισμικά καθώς δεν θα μπορούν να κάνουν αναβαθμίσεις.

Αν οι χρηστές ακολουθήσουν τα παραπάνω θέματα είναι περισσότερο προστατευμένοι αλλά όχι απολύτως, καταλήγει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Βασιλάκος.

ΠΗΓΗ

http://network-sam.blogspot.gr/

Πώς θα εντοπίσετε τον οποιοδήποτε στο διαδίκτυο

Η τεχνική αναζήτησης ανθρώπων στην ψηφιακή εποχή

Ακόμη και αν οι περισσότεροι δεν θα το παραδέχονταν ποτέ, δεν είναι λίγοι αυτοί που κάποια στιγμή στη ζωή τους επιχείρησαν να αναζητήσουν πληροφορίες για έναν άλλο άνθρωπο στο διαδίκτυο. 

Άλλωστε στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, οι περισσότεροι διαθέτουν έστω ένα λογαριασμό σε κάποιο μέσο, έχοντας ανεβάσει σε αυτόν ορισμένα προσωπικά τους δεδομένα.

Η αναζήτηση ανθρώπων στο διαδίκτυο, ωστόσο, δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση, ειδικά αν κάποιος θέλει να κρύψει τα ηλεκτρονικά του ίχνη. Όμως, υπάρχουν ορισμένες κινήσεις που αν κάνουμε είναι σίγουρο ότι πιθανότατα θα καταλήξουμε σε κάποιο αποτέλεσμα. 

Το έγκυρο τεχνολογικό site Cnet έχει δημοσιεύσει ένα άρθρο με τις κινήσεις που πρέπει να κάνουμε για να εντοπίσουμε κάποιον και μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω. Ας σημειωθεί ότι στην περίπτωση των Ελλήνων, ίσως η διαδικασία είναι λίγο πιο δύσκολη καθώς δεν μπορούμε να περιοριστούμε στο ελληνικό αλφάβητο, αλλά θα πρέπει να δοκιμάσουμε και τη γραφή με λατινικούς χαρακτήρες.

Στις ενστάσεις ότι όλα αυτά συνιστούν «κατασκοπία» και βίαιη καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων, ας επισημάνουμε ότι η γνώση είναι δύναμη. Εάν δεν γνωρίζουμε πώς μπορεί να μας εντοπίσει κάποιος, τότε πώς θα είμαστε σίγουροι για την ασφάλεια των προσωπικών μας δεδομένων, που έχουμε ανεβάσει στο δίκτυο θεωρώντας -πιθανότατα εσφαλμένα- ότι είναι ασφαλή από τρίτους;

Πάμε λοιπόν να δούμε ποια είναι τα βήματα που μπορεί κάποιος να ακολουθήσει για να εντοπίσει τον οποιοδήποτε στο διαδίκτυο...

Ξεκινώντας με το Google



Ανεξάρτητα από πόσα γνωρίζουμε για κάποιον, η αναζήτηση θα ξεκινήσει με την πανίσχυρη μηχανή αναζήτησης της Google. Κανονικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις επιπλέον δυνατότητες που δίνει η «Σύνθετη αναζήτηση» (εφαρμόζοντας φίλτρα που θα απορρίψουν άσχετα πράγματα, αναζητώντας έγγραφα pdf ή άλλα, κτλ). Ωστόσο, αν δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα, μπορούμε να παραλείψουμε τις προηγμένες παραμετροποιήσεις και απλά να εισάγουμε στη μηχανή αναζήτησης όσα ξέρουμε για το πρόσωπο που ψάχνουμε. Για παράδειγμα το όνομά του, την επαγγελματική του ιδιότητα και την πόλη που ξέρουμε ότι ζει ή εργάζεται. Έτσι, ακόμη και αν γνωρίζουμε μόνο το επίθετο, συνδυάζοντάς το με την εργασία, την τοποθεσία ή τους χώρους σπουδών θα εμφανίσει αποτελέσματα από τα κοινωνικά δίκτυα ή άλλα «χρήσιμα» αποτελέσματα.

Συνεχίζουμε με την αναζήτηση στο Facebook



Εάν από την αναζήτηση στο Google δεν προκύψουν ευρήματα σε κοινωνικά δίκτυα, μπορούμε να συνεχίσουμε την έρευνα σε αυτά τα ίδια. Το Facebook είναι το δημοφιλέστερο και διαθέτει μια αρκετά αξιοπρεπή μηχανή αναζήτησης. Έτσι, ίσως είναι καλύτερα να ξεκινήσουμε από κει. Η μηχανή αναζήτησης ανθρώπων του Facebook επιτρέπει την αναζήτηση προφίλ εισάγοντας στοιχεία όπως το όνομα, την περιοχή διαμονής, την περιοχή καταγωγής, το λύκειο, τους κοινούς φίλους, το σχολείο, το πανεπιστήμιο και την εργασία. Εάν γνωρίζετε ένα ή δύο στοιχεία από τα παραπάνω, μπορείτε να περιορίσετε τα αποτελέσματα αναζήτησης και κατόπιν να περιηγηθείτε στα αποτελέσματα και τις φωτογραφίες των προφίλ.

Εάν αυτός που αναζητούμε δεν έχει παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα (ή κρύβεται πίσω από ψεύτικο λογαριασμό), προσπαθήστε να εντοπίσετε φίλους και μέλη του οικογενειακού κύκλου. Εάν δεν έχετε οποιαδήποτε ιδέα γι’ αυτούς και γνωρίζετε το όνομα του, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη μηχανή αναζήτησης Intelius και να βρείτε τους συγγενείς του, στους οποίους θα επικεντρωθούν κατόπιν οι προσπάθειες σας.

Κάντε συνδέσεις



Τα μεμονωμένα δεδομένα δεν σημαίνουν τίποτα, εκτός και αν μπορούν να συνδεθούν με άλλα δεδομένα προκειμένου να εντοπιστεί η ηλεκτρονική παρουσία κάποιου. Όταν συγκεντρωθούν αρκετά δεδομένα για αυτόν που γίνεται η αναζήτηση, πρέπει να σκεφτούμε ώστε να κάνουμε λογικές συνδέσεις και να κλείσουμε τις «τρύπες». Για παράδειγμα, εάν γνωρίζουμε το όνομα κάποιου, τη θέση εργασίας που έχει και την τοποθεσία αυτής, μπορούμε να τον εντοπίσουμε στο LinkedIn. Αν χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο δίκτυο θα έχει καταχωρήσει τις προπτυχιακές σπουδές, καθώς και το σχολείο από το οποίο αποφοίτησε. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε πλέον να ανατρέξουμε πίσω και να συμπεράνουμε την ηλικία του!

Θυμηθείτε ότι οι άνθρωποι συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα ευρηματικοί



Εάν μπορείτε να εντοπίσετε το «όνομα χρήστη» ενός ανθρώπου, το λογαριασμό στο Twitter, τη διεύθυνση του email του ή το προφίλ στο YouTube είστε ιδιαίτερα τυχεροί. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν διαφορετικά usernames (όπως και κωδικούς) όποτε αυτό το όνομα χρήστη είναι πιθανόν να χρησιμοποιείται και άλλου. Έτσι, μπορούμε να το αναζητήσουμε στο Google, αλλά και σε άλλα κοινωνικά δίκτυα, forums ή και blogs προκειμένου να εντοπίσουμε τυχόν σχόλια ή posts.

Δεν υπάρχει καλύτερο στοιχείο από μια φωτογραφία



Όπως ήδη επισημάνθηκε, οι άνθρωποι τείνουν να χρησιμοποιούν ίδια usernames και κωδικούς. Σε αυτά μπορούμε τώρα να προσθέσουμε και τις φωτογραφίες προφίλ. Βρίσκοντας μια φωτογραφία προφίλ από το Facebook ή το Twitter, μπορούμε να την τοποθετήσουμε σε μια μηχανή αναζήτησης εικόνων όπως τοTinEye. Η μηχανή αυτή θα σαρώσει την εικόνα και θα εμφανίσει όλες τις υπόλοιπες παρουσίες της στον Ιστό. Έτσι θα εντοπίσουμε απενεργοποιημένα προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα και άλλα διαδικτυακά προφίλ. Επιπλέον, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη μηχανή αναζήτησης εικόνων του Google και να κάνετε μια ανάποδη αναζήτηση. Αυτό μπορεί να γίνει, κλικάροντας το κουμπί με τη φωτογραφική μηχανή που βρίσκεται στην άκρη του πεδίου αναζήτησης και ανεβάζοντας την εικόνα που θέλουμε να αναζητήσουμε.

http://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/791556/pos-tha-edopisete-ton-opoiodipote-sto-diadiktuo/

Οι επτά «αμαρτίες» του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

Ου ανταλλάξεις λάθος email...

Ψυχολόγοι αναφέρουν ότι οι «κακές συνήθειες» σε ό,τι αφορά την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) δεν αποτελούν απλά μια ενοχλητική συμπεριφορά σε ένα εργασιακό περιβάλλον, αλλά μπορούν ακόμη και να βλάψουν την ψυχική μας υγεία, καθώς επίσης και των συναδέλφων μας.

Μια ομάδα ερευνητών από το Kingston Business School ανέλυσε 28 λογαριασμούς email, για να διαπιστώσει ποια μηνύματα αύξαναν τα επίπεδα άγχους και στρες των εργαζομένων. 

Οι ερευνητές κατέληξαν σε μια λίστα επτά συνηθισμένων συμπεριφορών, τις οποίες ονόμασαν «επτά αμείλικτες αμαρτίες του email», οι οποίες τείνουν να προκαλούν αρνητικά ή επιβλαβή συναισθήματα.

Όταν κάποιος στέλνει μια απάντηση σε ένα email μέσα σε δευτερόλεπτα, ή απαντά σε κάποιο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εκτός ωρών γραφείου, αυτή η συμπεριφορά κάνει τους παραλήπτες να αισθάνονται ότι δεν ήταν τόσο αφοσιωμένοι στην εργασία τους, όσο ο αποστολέας του μηνύματος, ο οποίος εξακολουθεί να τους «πυροδοτεί» με emails από το χώρο εργασίας τους ακόμη και αργά το βράδυ.

Όταν δύο άνθρωποι ανταλλάσουν μηνύματα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, απαντώντας άμεσα ο ένας στον άλλον, δημιουργείται η εντύπωση ότι συμπεριφέρονται σαν δύο παίκτες πινγκ-πονγκ. Και οι δύο νιώθουν την ανάγκη και την πίεση να δώσουν μια απάντηση, χωρίς να δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην ουσία της συζήτησης.

Το να στέλνει κανείς αυτοματοποιημένες απαντήσεις, το να απαντά ή και να αγνοεί παντελώς τα email του όταν βρίσκεται στη δουλειά του, θεωρείται ως τρομερά αγενής συμπεριφορά, όπως επίσης και η αποστολή «αποδεικτικού ανάγνωσης» σε κάθε ασήμαντο και μικρής σημασίας ηλεκτρονικό μήνυμα.

«Η έρευνα αυτή δείχνει ότι παρότι νομίζουμε ότι χρησιμοποιούμε προσαρμοστικές και λειτουργικές στρατηγικές, σε ό,τι αφορά τη χρήση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο εργασιακό μας περιβάλλον, πολλές από τις συνήθειές μας μπορεί να αποδειχθούν ενοχλητικές –μέχρι και επιβλαβείς- για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε» ανέφερε στη MailOnline η επικεφαλής της μελέτης Dr Emma Russell.

Ορισμένες από τις συνήθειες αυτές δεν είναι τόσο ενοχλητικές ή κακές για τον παραλήπτη, όσο για τον ίδιο τον αποστολέα, καθώς ενδέχεται να δώσουν λανθασμένη εντύπωση (για παράδειγμα ότι ενεργούν εν βρασμώ και δεν ελέγχουν τις κινήσεις τους).

Κι ενώ μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις όπου ορισμένες από αυτές τις «στρατηγικές» μπορεί να θεωρούνται και να προσλαμβάνονται ως θετικές, αυτές μπορεί επίσης να αποτελούν ενδείξεις και σημάδια μιας… παθολογικής νοοτροπίας.

Πριν από περίπου ένα μήνα, αμερικανοί ερευνητές, ανακάλυψαν ότι όσοι χρησιμοποιούν συχνά το διαδίκτυο εμφανίζουν συμπτώματα, όπως αυτά που έχουν οι άνθρωποι που είναι εθισμένοι σε ουσίες.

Περίπου το 5-10% όλων των χρηστών του διαδικτύου εμφανίσουν μια εξάρτηση από αυτό, ενώ απεικονιστικές εξετάσεις στους εγκεφάλους αυτών έχουν δείξει ότι η ψυχαναγκαστική χρήση του διαδικτύου μπορεί προκαλέσει αλλαγές σε κάποια από τα «κυκλώματα» του εγκεφάλου.

Οι επτά «αμαρτίες» του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου:

1. Ανταλλαγή «πινγκ-πονγκ emails» 

2. Η αποστολή email εκτός ωρών γραφείου

3. Η αποστολή email σε συναδέλφους ενώ βρίσκεται κανείς στο χώρο εργασίας του 

4. Το να αγνοεί παντελώς κανείς τα emails που έχει λάβει

5. Το να ζητά κανείς αποδεικτικά ανάγνωσης

6. Η άμεση απάντηση σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου 

7. Η χρήση αυτοματοποιημένων απαντήσεων.

http://www.newsbeast.gr/technology/arthro/631080/oi-epta-amarties-tou-ilektronikou-tahudromeiou/

Πώς μένεις ανώνυμος στο Ίντερνετ

Εχετε αναρωτηθεί γιατί η τράπεζά σας δεν σας σας στέλνει ποτέ e-mail; Και, επιπλέον, σας προειδοποιεί πως, αν ποτέ σας σταλεί δήθεν e-mail της, τότε μπορείτε να είστε σίγουροι ότι πρόκειται για απάτη;» ρωτάει...τους παρευρισκομένους ο Μάλτε Ντικ, ακτιβιστής για την ηλεκτρονική προστασία δεδομένων. Η ανοιχτή συνάντηση πραγματοποιείται στην Ενωση Ανταποκριτών στο Βερολίνο και ο Ντικ με τον Χάουκε Λάγκινγκ είναι μέλη του κινήματος Cryptoparty, το οποίο ξεκίνησε μέσω του Τwitter πριν από περίπου ένα χρόνο.

Το cryptoparty είναι μια σύναξη στην οποία πηγαίνει όποιος θέλει με το λάπτοπ του ή την ταμπλέτα του και εκπαιδεύεται από ειδικούς στην ασφαλή και ανώνυμη χρήση του Διαδικτύου. Το πρώτο έγινε στη Μελβούρνη και μέσα σε λίγους μήνες η ιδέα εξαπλώθηκε. Ειδικά στη Γερμανία, μετά και τις πρόσφατες αποκαλύψεις περί παρακολουθήσεων, το ενδιαφέρον έχει αυξηθεί - ένα cryptoparty διοργανώθηκε, μάλιστα, και στο Κοινοβούλιο. Σκοπός των ακτιβιστών είναι να μυηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι στην κρυπτογράφηση. Μέχρι πριν από λίγο καιρό οι «καλεσμένοι» ήταν άνθρωποι που έχουν σχέση με υπολογιστές ή νέοι με πολιτικές ανησυχίες. Σιγά-σιγά η σύνθεση αλλάζει, αφού αρκετοί δικηγόροι και δημοσιογράφοι ή επαγγελματίες που διαχειρίζονται ευαίσθητα δεδομένα δείχνουν ενδιαφέρον, ενώ υπάρχουν και άνθρωποι με συγγενείς σε «δύσκολες» χώρες, όπου καταστρατηγείται το απόρρητο των επικοινωνιών.

Οι δύο ακτιβιστές προσπαθούν να εξηγήσουν ότι καμία online συζήτηση δεν είναι ιδιωτική. Η μυστικότητα δεν υφίσταται στον παγκόσμιο ιστό. «Και αν αυτό δεν σας τρομάζει, διότι γράφετε θεατρικές κριτικές και όχι αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, δεν πρέπει να ξεχνάτε πως, όπου μπορούν να παρεισφρήσουν οι μυστικές υπηρεσίες μπορούν και οι απατεώνες», επισημαίνει ο Λάγκινγκ. «Ακόμη και αν κανείς νομίζει πως δεν έχει τίποτα να κρύψει, αυτό το οποίο διακυβεύεται είναι η δημοκρατία. Μπορεί τώρα να μη σας ενδιαφέρει, αλλά τα δεδομένα σας είναι άφθαρτα, αποθηκεύονται και μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον σας στο μέλλον», προσθέτει. «Μπορούμε να παρομοιάσουμε τις παρακολουθήσεις με το τσιγάρο ή τη ραδιενέργεια. Μέχρι να πεθάνουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, δεν ξέραμε τίποτα. Επρεπε να βγουν μελέτες, να μιλήσουν οι επιστήμονες, για να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να λάβουμε μέτρα προστασίας», παρεμβαίνει ο Ντικ.

Το ίδιο βράδυ, ένα ακόμη cryptoparty με περίπου 60 καλεσμένους διοργανώνεται στην περιοχή Νόικελν, στο Βερολίνο. Η Λέντσι, ο Νικολάι και ο Ντικ εξηγούν ότι η ασφάλεια στο Διαδίκτυο δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μερικές εφαρμογές, αλλά είναι μια διαδικασία, ένας «αγώνας» ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν και σε εκείνους που δεν το δέχονται. Δεν δίνουν απαντήσεις, κυρίως θέτουν ερωτήσεις. «Γιατί είναι σημαντική η ιδιωτικότητα; Διότι τα αρχεία μου, οι επαφές μου, οι αναζητήσεις μου, όλα όσα κάνω ή γράφω στον υπολογιστή μου και στο Διαδίκτυο ανήκουν σ’ εμένα και σε κανέναν άλλο;» Σκέφτομαι τις πρόσφατες αποκαλύψεις των Anonymous για τις αναζητήσεις στο Google προσώπου της ελληνικής επικαιρότητας: «Βότανο για αιμορροΐδες, κρίση στο γάμο, προβλέψεις ζωδίων, μασάζ αισθησιακό βίντεο...». Αμέσως μετά χωριζόμαστε σε ομάδες, ανάλογα με το τι μας ενδιαφέρει να μάθουμε: ανώνυμη περιήγηση στο Διαδίκτυο, κρυπτογράφηση e-mails και συνομιλιών σε chat. Γίνεται φανερή η ανάγκη χρήσης ελεύθερου λογισμικού όπως και ότι όλες οι κρυπτογραφικές λύσεις έχουν κενά. Τα δε προγράμματα κατά των ιών είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητος. «Ωστόσο, όσο περισσότερα εμπόδια βάζεις στους “κακούς”, όποιοι και αν είναι αυτοί, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα καταφέρουν».

Ποια είναι η πιο συνηθισμένη μέθοδος παρακολούθησης; «Τα πάντα βασίζονται σε αλγόριθμους: βρες μου όλους όσοι ζουν στο Βερολίνο, είναι Αμερικανοί και γράφουν στα mails τους τις τάδε λέξεις. Οσο πιο καλός ο αλγόριθμος, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα. Βέβαια, αν το τελευταίο διάστημα έχεις επικοινωνήσει μέσω e-mail με τον Στρέμπελε (σημ.: τον Γερμανό πολιτικό των Πρασίνων που συνάντησε τον Σνόουντεν), τότε τη συγκεκριμένη αλληλογραφία είναι βέβαιο ότι θα τη διαβάσει ανθρώπινο μάτι».

Και πώς τα ξέρουμε όλα αυτά; ξαναρωτάω. «Από τα ντοκουμέντα του Σνόουντεν. Δηλαδή τα ξέραμε και πριν, αλλά τώρα αποδείχτηκαν». Η βραδιά συνεχίζεται με επιτυχία και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο. Οι εθελοντές ειδικοί τα εξηγούν όλα με απλά λόγια και έχουν μεγάλη υπομονή. Μας γίνεται σαφές ότι, όταν χρησιμοποιείς το Facebook ή παρόμοιες εφαρμογές, αλλά και τον τραπεζικό σου λογαριασμό, είναι αδύνατον να είσαι ανώνυμος. Ωστόσο, για όλα υπάρχουν λύσεις. Αποφασίζω να κατεβάσω ένα πρόγραμμα για να λαμβάνω τα e-mails που διατηρώ στο Google και το Yahoo, χωρίς να είμαι εκτεθειμένη στα κενά ασφαλείας των δύο αυτών παρόχων. Παραπονιέμαι στον εθελοντή ότι λατρεύω το Gmail, πως είναι ό,τι πιο φιλικό για τους χρήστες έχω δοκιμάσει, ότι θα μου λείψει και όλα αυτά που προσφέρει είναι εντελώς δωρεάν. «Φυσικά και είναι δωρεάν, αφού του χαρίζεις όλα σου τα δεδομένα... Να σου ζητήσει και χρήματα από πάνω;» με αποστομώνει.

Από Linux μέχρι «κλειδιά» για chat

Γενικός κανόνας: Αποκτάμε συνείδηση ότι ο ηλεκτρονικός κόσμος δεν είναι τόσο ασφαλής όσο παρουσιάζεται. Καλό είναι να ενημερωνόμαστε και να μην εμπιστευόμαστε άκριτα τις ευκολίες που μας παρέχονται: δεν νοείται να είμαστε απλώς πελάτες, οι οποίοι αγοράζουν και καταναλώνουν. Λύσεις υπάρχουν, ακόμη και για αρχάριους, και μάλιστα δωρεάν.

Στο τέλος του πάρτι έχω ανακαλύψει ότι ο υπολογιστής μου είναι γεμάτος ιούς που γνωρίζουν τα passwords μου. Η μόνη λύση είναι να βγάλω τα Windows και να εγκαταστήσω το Linux, το πλέον ασφαλές λογισμικό. «Το χρησιμοποιεί το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών σε όλους τους υπολογιστές που διαχειρίζονται ευαίσθητα δεδομένα», μου εξηγούν. Ξαφνικά μου έχει κοπεί εντελώς η όρεξη να χρησιμοποιήσω το λάπτοπ. Νιώθω σαν να μπήκαν κλέφτες στο σπίτι μου. «Και γιατί δεν έχουν ήδη καταχραστεί τον τραπεζικό μου λογαριασμό;» θέλω να μάθω. «Ετυχε… Υπάρχουν πολλών ειδών απατεώνες», με διαφωτίζει ο Νικολάι, φοιτητής Ανθρωπολογίας. «Ισως να θέλουν απλώς τη μνήμη του υπολογιστή σου για να ανεβάζουν πορνό ή τη σύνδεσή σου στο Ιντερνετ, για να στέλνουν spam. Ποιος ξέρει τι γίνεται εκεί έξω, στον αχανή παγκόσμιο ιστό;»

1. Εγκαθιστούμε ελεύθερο λειτουργικό Linux. Το κατεβάζουμε από το Διαδίκτυο και, αν είμαστε στοιχειωδώς εξοικειωμένοι, μπορούμε εύκολα να κάνουμε την εγκατάσταση. Δεν έχει «τρύπες», από τις οποίες κάποιος θα εισέλθει στον υπολογιστή μας. Οι ιοί που το απειλούν είναι ελάχιστοι. Το περιβάλλον του, για έναν συνηθισμένο χρήστη, είναι οικείο. Κατόπιν, μπορούμε να κατεβάσουμε ελεύθερα προγράμματα, όπως επεξεργαστές κειμένου ή εικόνας. Συνήθως όλα διατίθενται και στα Ελληνικά. Δοκιμάζουμε το Linux Xubuntu, το οποίο είναι αρκετά εύκολο για αρχάριους.

2. Για να σερφάρουμε ανώνυμα, μπορούμε να κατεβάσουμε το TorProjekt, το οποίο διαθέτει τον Tor browser. Με τον συγκεκριμένο browser, κανείς δεν γνωρίζει το ΙP μας. Ενα τεστ: Ανοίγουμε τον κανονικό μας browser (π.χ. Explorer, Chrome, Firefox) και πληκτρολογούμε τη διεύθυνση www.wieistmeineip.de. Θα εμφανιστεί τo IP και η χώρα μας. Αν ανοίξουμε τον Tor browser και κάνουμε την ίδια διαδικασία, θα δούμε ένα ωραιότατο anonymous. Είναι εξαιρετικά χρήσιμο αν δεν θέλουμε να αποθηκεύονται οι αναζητήσεις μας και όσα διαβάζουμε. Μια άλλη λύση, για να κάνουμε αναζητήσεις ως ανώνυμοι, είναι να χρησιμοποιούμε τις σελίδες https://startpage.com ή https://duckduckgo.com.

3. Τα passwords είναι σαν το κλειδί του σπιτιού μας. Δεν το ξεχνάμε, δεν δίνουμε αντίγραφα, δεν έχουμε το ίδιο για το εξοχικό, το σπίτι, το γραφείο, το αυτοκίνητο, τη θυρίδα. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να χρησιμοποιούμε το ίδιο password ή δύο-τρία ίδια παντού. Πρόσφατα, χάκερ έκλεψαν από την Adobe περίπου 150 εκατομμύρια συνθηματικά. Οι χρήστες δεν αρκεί να αλλάξουν τον κωδικό τους μόνο στην Adobe. Αν χρησιμοποιούν τον ίδιο και σε άλλα sites και εφαρμογές, τότε οι υποκλοπείς μπορούν να μπουν και εκεί. Passwords όπως τα ονόματα των παιδιών μας ή η ημερομηνία γέννησής μας ή ένα απλό 12345 είναι εξαιρετικά επισφαλή. Κάλλιστα μπορούμε να προσθέσουμε μερικά σύμβολα, όπως &,*, ), !.

4. Οι τραπεζικές συναλλαγές είναι πολύ ασφαλείς. Πρόβλημα δημιουργείται όταν έχουμε ιούς οι οποίοι «χρησιμοποιούν» ένα key logger και διαβάζουν τα passwords. Με το Linux, σύμφωνα με τους ακτιβιστές, η πιθανότητα αυτή σχεδόν μηδενίζεται. Μετά την εγκατάστασή του, λοιπόν, καλό θα ήταν να αλλάξουμε όλα τα passwords.

5. Για ακόμη πιο αναβαθμισμένη αυτοπροστασία, μπορείτε να κρυπτογραφείτε τα e-mails και τις συνομιλίες σας στα chat-rooms (προϋποθέτει να κάνει το ίδιο και ο συνομιλητής σας). Κατεβάζετε το Mozilla Thunderbird και το λογισμικό κρυπτογράφησης PGP (Pretty Good Privacy). Η πρόταση των ακτιβιστών είναι να κατεβάσει κανείς το GnuPG (www.gnupg.org) με το οποίο δημιουργείτε τα δικά σας «κλειδιά» και «κλειδώνετε» τα mails σας. Πληροφορίες στο www.cryptography.org/getpgp.htm και -για instant messaging- στο www.jabbim.com. Τέλος, η συμβουλή των ειδικών είναι να έχουμε τον δικό μας e-mail server, δηλαδή να διατηρούμε διευθύνσεις e-mail σε ένα δικό μας domain. Κοστίζει ελάχιστα, πολλές φορές λιγότερο και από 1 ευρώ το μήνα.

6. Βάζουμε όρια! Αντί να πετάξουμε το παλιό μας λάπτοπ, το διαμορφώνουμε μόνοι ή με τη βοήθεια ειδικού και κατόπιν το χρησιμοποιούμε μόνο για συναλλαγές και αγορές. Ετσι, δεν θα στερηθούμε από τον «κανονικό» υπολογιστή μας τα διαδεδομένα εμπορικά λογισμικά και θα έχουμε και έναν εφεδρικό για αγορές και τραπεζικές συναλλαγές.

Καθημερινή

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2013/11/blog-post_6311.html

Το ίντερνετ «έκλεισε» τα 30!

Την 1 Ιανουαρίου 1983 γεννήθηκε το πρωτόκολλο TCP/IP

Την Πρωτοχρονιά του 1983 η ARPANET αποφάσισε και επισήμως να αντικαταστήσει το πρωτόκολλο NCP (Network Control Protocol) με το διαδεδομένο μέχρι και σήμερα πρωτόκολλο TCP/IP (Transmission Control Protocol and Internet Protocol), μετατρέποντας το τότε δίκτυο, στο ίντερνετ που γνωρίζουμε σήμερα.

Μπορεί η ιδέα του ίντερνετ να υπήρχε από τις αρχές του 1960, όμως αυτή η αλλαγή σηματοδότησε τη μετατροπή του σε αυτό που γνωρίζουμε σήμερα και βοήθησε στην ευρεία εξάπλωσή του. 

Η ανάγκη προέκυψε επειδή το NCP πρωτόκολλο είχε αρκετούς περιορισμούς, με σημαντικότερο ένα όριο στον αριθμό υπολογιστών που μπορούσαν να είναι συνδεδεμένοι ταυτόχρονα.

Εκείνη την εποχή η ARPANET είχε συνολικά 1.000 υπολογιστές όμως ήταν ξεκάθαρη η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα πρωτόκολλο, το οποίο θα μπορούσε να «φιλοξενήσει» ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο περίπλοκο δίκτυο.

Το πρωτόκολλο TCP/IP δημιουργήθηκε από τους Vint Cerf και Robert Kahn, με τους δύο να εργάζονται στο συγκεκριμένο πρότζεκτ για περισσότερα από δέκα χρόνια. 

Αργότερα, το 1989, ο άγγλος Tim Berners-Lee χρησιμοποίησε το πρωτόκολλο των Cerf και Kahn και δημιούργησε το δημοφιλές πλέον σύστημα World Wide Web.

http://www.newsbeast.gr/technology/arthro/467319/to-idernet-ekleise-ta-30/